دوباره میخوام راجع به فیلم بنویسم .این بار : گرید بندی ( دسته بندی) سنی

چیزی که ما تو ایران ازش بی بهره ایم . ( مثل خیلی چیزای خوب دیگه )   گرید بندی سنی واقعا چیز خوبیه . فیلمی که گرید آزاد داره از بچه یه ماهه تا پیر مرد ۹۹۹ ساله میتونن ببینن .گرید بعدی فیلمای خشن هستن که ۱۲- اجازه دیدن ندارن یا به عبارت بهتر پیشنهاد میشه نبینن. گرید بعدی (۱۴-)فیلمای خیلی خشن هستن با زد و خورد زیاد وخونریزی و یا فیلمای ترسناک معمولی. فیلمای ۱۶- به فیلمای سکسی و ترسناک اطلاق میشه و آخر از همه گرید ۱۸- که فیلمای سکسی و یا خیلی ترسناک در این رده قرار میگیرن.

زمان پخش این فیلما تو تلویزیون هم بر اساس همین گرید بندی ها تنظیم میشه . مثلا فیلمای گرید آزاد در بعدازظهر و یا اول شب پخش میشه و فیلمای ۱۲- ساعت نه شروع میشه که بچه ها معمولا خوابن و بعد از اون مثلا ده و نیم فیلمای ۱۴- یا ۱۶- و دوازده شب به بعد هم نوبت فیلمای ۱۸- است ( که بچه ها دیگه واقعا باید خواب باشن!!) این روال پخش فیلم تو یک کشور پدر مادر داره. حالا ما تو ایران هر فیلمی رو هر موقع بخوایم پخش میکنیم و اگه شب این کارو کرده باشیم تکرارش رو بعدازظهر فردا هم نشون میدیم . تا همه ببینن و برای این که مشکلی پیش نیاره بلایی سر فیلما میاریم که همه فیلما تبدیل به فیلمای خونوادگی میشن . مثل فیلم رینگ یا کنستانتین که اول شب و بعدازظهر پخش شد و هر دو نه تنها ۱۸- بودن بلکه پیشنهاد شده بود اگه مریضی قلبی دارین از دیدن فیلم خودداری کنین ولی ما تبدیلشون کردیم به فیلمای مخصوص کودکستان.

بعد میگن چرا مردم دنبال ماهواره و این جور چیزان؟ واقعا چرا؟

 

 دانشجویان دانشگاه فردوسی مشهد برای اعلام همبستگی با دانشجویان دانشگاه تهران ومحکومیت حمله ی اوباش و لباس شخصی ها به کوی دانشگاه و همچنین در اعتراض به امنیتی و پلیسی شدن فضای دانشگاه و  اعلام انزجار از طرح تفتیش عقاید اساتید دست به تجمع زدند.

در این تجمع که  قریب به ۵۰۰ نفر از دانشجویان شرکت کرده بودند پلا کارد هایی نظیر :               خفتگان امروز بردگان فردا     و جنبش دانشجویی وامدار هیچ جریانی نیست     و دانشگاه  جای آر پی جی نیست   فاجعه ی ۱۸ تیر تکرار شد و در راه آزادی چیزی جز زنجیرهایمان برای از دست دادن نداریم و... حمل و سرود "یار دبستانی" و" ای ایران" نیز خوانده شد .

در انتها نیز بیانیه ی جمعی از دانشجویان دانشگاه فردوسی در حمایت از دانشجویان دانشگاه تهران قرائت شد .

 

 

مطلب بالا رو قرار بود دسته جمعی بذاریم اما یه چیزی هم خودم بگم :

من خودم هم تو تجمع امروز بودم و از یه چیزی دلم خیلی گرفت و اون اینکه از ۱۸۰۰۰ دانشجوی دانشگاه فردوسی فقط سیصد چارصد نفر تو این تجمع بودن یعنی تقریبا دو درصد از دانشجوها!

و اینکه رو پلاکاردها اینقدر چیزای متفاوت و نامربوط نوشته بودن که اصلا معلوم نبود ما واسه چی اونجا جمع شده بودیم .

اما به هر حال باید اعتراض کنیم تا اعتراض کردن رو یاد بگیریم .