امروز بالاخره من آخرین امتحان دوره کارشناسی رو دادم،رفت پی کارش. بالاخره ماراتن مهندسی گرفتنم داره به کیلومترای آخرش نزدیک میشه.واقعا احساس خوبی دارم ( البته اینو بگم که این نصف احساس خوبمه ، چون بعد از امتحان تمام شادیمو تقسیم کردم ـ بالتبع با اونی که زندگیمو باهاش تقسیم کردم ـ **) البته وقتی یادم میفته که بعدش باید برم سربازی (دور کلام قرمزی ) حالم به هم میخوره .

از وقتی شنیدم که این قانون سرباز گیری عمومی رو مشروطه خواه ها گذاشتن تو دامن ما از مشروطه هم حالم به هم میخوره ، آخه مگه آدم چند بار به دنیا میاد یا اینکه چند بار دوره خوش جوونی واسش تکرار میشه ( تا دیروز که بچه بودیم و چیزی از زندگی نمی فهمیدیم از فردا هم که زیر آوار مشکلات له میشیم ) و حالا همین دوره کوتاه خوشی رو هم باید تو سرباز خونه های کثیف و درب و داغون و بدبو بگذرونیم ( تازه میگن از اول ۸۶ سربازی میشه دو سال تمام )

نمیدونم اینایی که میگن" خدمت نظام وظیفه عبادت است" خودشون سربازی رفتن یا نه؟ اما دلم میخواد لا اقل برن ببینن تو سربازخونه ها چه خبره ، یه نگاهی به آمار مصرف سیگار و سایر مواد مخدر تو سرباز خونه و یا بین سربازا بندازن ، یا بحرانای عاطفی به وجود اومده علی الخصوص واسه ۱۸ ، ۱۹ ساله ها رو بررسی کنن و بدتر از همه آمار همجنس بازی رو ( که البته این آخری تو اکثر مکانهای نظامی هست ) ببینن و خیلی چیزای دیگه و بعد ببینم باز هم به این منجلابی که جوونا رو توش گرفتار کردن میگن "عبادت " یا نه؟

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

**. اگه فکر کردین که وقتی کسی زندگیشو با یه نفر دیگه تقسیم میکنه عمرش نصف میشه : باید بگم کاملا درست فکر کردین!!!!